„— Bóg widzi pani dobroć. Madame Denis — rzekł — i wynagrodzi ją. Ale proszę mnie nie kusić i nie sprowadzać z drogi obowiązku. Jeśli nie może mi pani dać wiązki słomy, będę musiał spać na gołej ziemi. Ale proszę nie przynosić nic więcej, nie będę tego bowiem mógł przyjąć.
Rzucił słomę w kąt chaty, na wilgotną podłogę, i nakrył się cienkim kocem. Przez całą noc nie zmrużył oka. Rano chwycił go silny kaszel, oczy zapadły się jeszcze głębiej w oczodoły. Gorączka wzmogła się, niezupełnie był świadom tego, co robi. W worku obok pieca nie było ani garści węgla wszystko, co uzbierał na hałdzie, oddał górnikom. Przełknął z trudem parę kęsów razowego, suchego chleba i ruszył do codziennej pracy.
Marcowe burze wy szalały się z wolna; w kwietniu położenie stało się znośniejsze. Wiatr ucichł, promienie słońca padały bardziej prostopadle, zaczęło tajać, czarne pola wyłoniły się spod śniegu, rozdzwoniły się skowronki, w lesie dziki bez wypuścił pączki. Influenca ustąpiła, w ciepłe dni kobiety wychodziły znów całymi gromadami na hałdę po węgiel. Wkrótce żar ognia w pękatych piecach przegnał zimno z nędznych chat, czyniąc je bardziej przytulnymi. Dzieci nie musiały już leżeć w ciągu dnia w łóżkach i Vincent otworzył na nowo swój „salon". Na pierwsze kazanie przybyła cała osada. Niedostrzegalny niemal uśmiech błąkał się znowu w posępnych oczach górników, odważyli się unieść nieco głowy. Decrucą. który mianował się palaczem i odźwiernym „salonu", dowcipkował przy paleniu w piecu drapiąc się energicznie w głowę.“(3)