„— Byłaby to wielka szkoda, gdyż jego wypracowania pewnego dnia staną się chlubą naszego liceum. Przewiduję, że od dziś za trzy lata ten chłopiec zdobędzie na konkursach wszystkie nagrody.
— Otóż wydaje mi się — odpowiedział doktor — że stan umysłowego wysiłku, jaki ksiądz prefekt obserwuje u Sebastiana, jest raczej dowodem pewnej słabości i chorowitości. Zgadzam się całkowicie z księdzem prefektem, że chłopcu nie należy zalecać zbyt forsownej pracy, a w każdym razie trzeba go nauczyć odróżniać pracę od pogrążania się w marzeniach.
— Ale zapewniam pana, że on pracuje.
— Czy wtedy, gdy jest w podobnym stanie
— Tak, a jako dowód mogę powiedzieć, że jego wypracowanie jest zawsze wcześniej skończone niż innych. Widzi pan, jak porusza wargami Powtarza lekcję.
— A więc dobrze... Kiedy ksiądz prefekt zobaczy, że w ten sposób przerabia lekcję, proszę go czymś rozerwać. Lekcji nauczy się nie gorzej, za to jego zdrowiu wyjdzie to na lepsze.
— Tak pan sądzi
— Jestem tego pewien.
— Ha — odparł ksiądz prefekt — zapewne zna się pan na tym. Condorcet i Cabanis twierdzą, że jest pan jednym z największych uczonych na świecie.
— Ale wyrywając go z tych marzeń — ciągnął dalej doktor — należy zachować ostrożność. Z początku trzeba przemówić do niego po cichu, a dopiero później głośniej.“(4)