„— Nie unoś się — upomniałem go spokojnie. — Wiesz, co to jest — wskazałem stojącą pod ścianą skrzynię, z której wybiegała sieć cieniutkich, różnokolorowych kabli. Spojrzał w tę stronę i z powrotem zwrócił wzrok na mnie.
— Nie. Ale za każdym razem, kiedy ktoś do mnie przyehodzi, podłączacie to urządzenie... — zerknął ku swojemu lewemu ramieniu, na które opadał rożek tkwiącej na jego głowie kapuzy. Właśnie u czubka tego niecodziennego nakrycia głowy zbiegały się wszystkie kabelki, wychodzące ze skrzyniowatej aparatury. Wyglądało to, jakby przyozdobił swój świąteczny strój dziwacznym pióropuszem. Tyle że nie miał na sobie żadnego stroju.
— To da mi znać, ile razy przyjdzie ei ochota zełgać — oświadczyłem zgodnie z prawdą. — Taka maszyna. Nie wolno jej używać... na Ziemi. No więc
— Jak mogę zełgać — odpowiedział od razu — skoro nie pamiętam, co jest prawdą Zapomniałeś, zdaje się, że myślę zupełnie normalnie. Tyle że nic nie wiem...
— Ile jest dwa razy dwa r
— Cztery.
— Skąd to wiesz
— Pewnych podstawowych pojęć nauczyłem się po powrocie. Bess nie krył wcale, że robią to, ponieważ inaczej nie mogliby mnie nauczyć mówić. Kwestia pojęć...
—Jakim systemem liczysz Pomyślał chwilę.
— Dziesiętnym... — odrzekł wreszcie z wahaniem.“(5)