„— Od siedmiu lat — powiedziała Zosia. — Przedstawiłeś mi go na cmentarzu. A później — chciałam się dowiedzieć, dlaczego go tak nienawidzisz. Sprawa między wami bardzo mnie zaintrygowała.
— Postanowiłaś wynagrodzić mu zło, którego doznał ode mnie — powiedziałem ze smutną ironią. — I wy tak od siedmiu lat
— Skąd! — zaprotestowała Zosia. — Andrzej kończył studia wieczorowe. Dopiero ostatnio... Byłeś tak zajęty swoimi sprawami... Chciałam, żeby Ewa spokojnie zdała maturę, ale jeżeli sam zrobiłeś pierwszy krok...
— Kochacie się
— Nie potrafisz sobie wyobrazić, stary — odparł Andrzej.
Stali przede mną, nieco zdziwieni spokojem, z jakim przyjąłem bądź co bądź nagłą wiadomość. Andrzej nie pozwolił mi nawet na gest zapisania mu wdowy w testamencie albo połączenia ich rąk na mym łożu agonii. Wszystko sami załatwili za moimi plecami. Do mnie należało tylko nie wszczynać awantury.
— Ty rzeczywiście ukończyłeś studia — przypomniałem sobie nagle.
— Zosia mnie do tego namówiła — odparł biorąc ją delikatnie za rękę. — Przed trzema miesiącami odebrałem dyplom. W ogóle dzięki niej stanąłem na nogi.
Uśmiechnął się tym samym uśmiechem, co kiedyś kolega Borzęcki, pięknym uśmiechem miłości, czterdziestosześcioletni absolwent u progu życia i entuzjasta świata, Faust odmłodzony przez uczucie. Wszystko się pokotłowało i zmieszało na nowo jak talia zatłuszczonych kart. Do oczu napływały mi łzy bólu i zazdrości. Teraz pozostał mi tylko mały epizodzik do odegrania.“(11)