„— Rzeczywiście — dziwi się Makmur. — Powinno być „t". Na pewno. Oni chyba źle napisali nazwę własnej miejscowości.
Wzywamy więc na pomoc starego rybaka, który siedzi na jakiejś baryłce i moczy nogi w błocie.
— Apa nama tempat ini — pytam. — Jak się nazywa to miejsce
— Penadjam — odpowiada rybak, ale jest wyraźnie speszony. Kto by to pomyślał, że wśród białych też się trafiają analfabeci! Żeby nie umieć przeczytać tak pięknie wypisanej tablicy
Makmur popada we wściekłość. Honor urzędu informacji został wystawiony na groźny szwank. Rybak nie umie czytać, więc dalsze dysputy z nim są bezcelowe, lecz wójt, którego uprzedzono o naszym przyjeździe i który w pośpiechu pojawia śię przy nabrzeżu, stanowczo obstaje przy miejscowej nazwie. Zaperza się nawet trochę i dopiero stanowcze warknięcie policjanta przerywa dalsze spory. Ale ja tak łatwo nie wierzę w to, że policja ma zawsze rację. Pytam szeptem dzieci, które nas otoczyły gęstym wianuszkiem, rade z niesłychanej atrakcji
— Apa nama tempat ini
Bystry młodzieniec w wieku lat pięciu, szczęśliwy, że go dopuszczają do rozmowy, powiada wyraźnie, że miejscowość nosi nazwę KuliKuli.
— Hy! — wykrzykuje z oburzeniem jego kolega, starszy o jakieś dwa lata. — Tempat ini tidak Kuli“(9)