„—Stało się coś strasznego, panie Janku! — zaczęła.
— A co takiego, pani Jagusiu Jak coś strasznego, to do mnie jak w dym — posłyszała.
— W Częstochowie mieszka pewna dość znana osoba... ciesząca się nawet mirem w kołach legionowych, która... w istocie jest niebezpieczną szantażystką!... Och, och, jak mi duszno, panie Janku, po prostu umieram ze zdenerwowania!... Zna ona jakąś ważną, szalenie ważną państwową tajemnicę... którą nie zawaha się zdradzić, bo jest kobietą nieszlachetną, panie Janku! nieszlachetną i zdolną do wszystkiego.^. Groziła mi przykrościami! Wyobraża sobie, że jestem w jej szponach!
— A komu ona chce to coś zdradzić — spytał pan Janek.
— Komu Wszystkim!... A chociażby przede wszystkim temu księdzu, co przyjdzie ją spowiadać.
— A dlaczego by ksiądz miał do mej przychodzić, a nie ona do niego Czy to jakaś częstochowska bigotka
— Bo ona chce księdza skompromitować!... — Zaległa cisza i olbrzymi fotel, mimo że przyciężki mebel, jakby sam się od niej odsunął wraz ż siedzącym na nim oficerem. — Ona... ona... przez swoją służącą zbiera poufne inf formacje o tym, co się dzieje u nas w pułku! — mówiła. — Ona... ona... rozmawiając ze mną przez telefop, kazała mi używać prawdopodobnie szpiegowskiego kodu!... Ona...“(2)