„12 — Podwójni pętla
prawic niewidoczny na tle pstrokatego pagórka. Żandarmi! Brutalnie wpychają nas do środka, sprawnie pomagając sobie kolbami. Mimo skrajnego wyczerpania klnę w duchu na czym świat stoi. Tyle wysiłku i znowu wszystko na nic!
Po dwóch dniach aresztanckiej celi w Perregaux jesteśmy z powrotem w Mascara. Tym razem jednak pod kluczem. Część oficerów zamknięto w koszarach Ben Dauda, ja zaś ze Śląskim i pozostałymi kolegami trafiłem ponownie na dawne miejsce zakwaterowania, zamienione czasowo na areszt. Spędzimy w nim cały długi miesiąc. Żadnych spacerów, żadnych kontaktów ze światem zewnętrznym. Nie wolno nawet otwierać wychodzących na ulicę okien. Dniem i nocą pilnują tego żandarmi rozstawieni wokół budynku.
Jakże leniwie płyną podobne jeden do drugiego dni. Snujemy przeróżne przypuszczenia na temat przyszłości. Wszystkie prognozy są raczej minorowe i co gorsza sprawdzają się. Bo oto 7 grudnia 1941 roku Francuzi transportują nas koleją daleko na południe, do obozu koncentracyjnego w Mćcheria.
Mała stacyjka, a raczej przystanek na tej najdalej wiodącej w głąb Algierii linii kolejowej. Kilku Arabów i parę kobiet oczekujących na pociąg. Mężczyźni nie dźwigają żadnych bagaży. Kobiety natomiast, okutane od stóp do głów w białe chałaty, niosą olbrzymie kosze i pękate sakwy. Taki tu odwieczny zwyczaj. Twarze kobiet całkowicie przysłonięte. Przez wąską szczelinę widać tylko jedno oko, mocno podkreślone czernidłem.“(1)