„Agrykoli stromą drogą Idzie wiara nasza szara, Śpiewa wieczór, śpiewa z rana O Dorocie piosnkę swą.
Bo ta wyczarowana przez szaroszeregowego pieśniarza, hm Jerzego Dargiela, jasnowłosa Dorota to nie żadna umiłowana dziewczyna, to po prostu kryptonim kursu podchorążówki.
Treścią tego czwartego turnusu „Agrykoli" nie była już walka o nowoczesność i postępowość wojskowej wiedzy. Ta walka została w poprzednim turnusie definitywnie wygrana. Jej wynikiem w obecnym turnusie była niesłychanie solidna, ścisła praca szkoleniowa typu wybitnie politechnicznego. Znane były starannie i precyzyjnie wykonane szkice Andrzeja „Morro" obiegające jako wzorce poszczególne klasy szkoły, znane były modele mostów, stoły plastyczne, panoramiczne szkice robione z jednego stanowiska i wiele innych prac. Lecz koroną pracy tego turnusu „Agrykoli" była szkoleniowa baza leśna.
Już sama decyzja zorganizowania szkoleniowej bazy leśnej charakteryzuje, jak solidnie i jak realistycznie przygotowywano oddział do przełomu. Chciałoby się te myśli powiązać mocno z rozważaniami dokonanymi wiele wcześniej w rozdziale „Liczba". Tam walczono, aby ilość była prawdą, a nie fikcją. Tu odbywa się walka o to, aby jakość była prawdą, a nie fikcją. Jakość wyszkolenia, wartość bojowa żołnierzy.“(13)