„Na drugi dzień była sobota i matka zapowiedziała, żebym nie robił żadnych planów, bo
pójdziemy z wizytą do starej księżniczki TavoIaCalda. Powiedziałem, że nie mam na to wielkiej ochoty, ale mama zdecydowała, że muszę, i na tym stanęło. Wybraliśmy się tam około czwartej, po poobiedniej sjeście. Pałac księżniczki mieści się w starej części Rzymu, gdzie ulice kręcą się w kółko i gdzie znajduje się również dzielnica biednych, w której, podobnie jak we wszystkich dzielnicach na świecie, sprzedaje się starą odzież i materace, proszki na wygubienie pcheł i pluskiew, środki przeciwko swędzeniu i wszelkim innym cierniom tkwiącym w skórze biedaków. Wiedzieliśmy od razu, w którym pałacu mieszka księżniczka, wystawiła bowiem głowę przez okno i toczyła zażartą walkę z jakąś grubą kobietą, która zamiatała schody przed domem. Zatrzymaliśmy się za rogiem, bo mama uważała, że księżniczka wolałaby pewnie, żebyśmy nie widzieli tej kłótni. Księżniczka potrzebowała miotły, a gruba kobieta mówiła jej, że jeśli chce mieć miotłę, to może ją sobie kupić. Ona, to znaczy stara kobieta, czterdzieści pięć lat pracowała u księżniczki i była tak marnie wynagradzana, że co wieczór zasiadała ze swoim biednym mężem do kolacji składającej się z wody i powietrza. Księżniczka pomimo swego wieku i słabości wsiadła na nią ostro, oświadczając, że została ograbiona przez rząd i że w jej własnym żołądku też nie ma nic prócz powietrza, a teraz potrzebuje miotły, żeby zamieść solone. Na to gruba kobieta odpowiedziała, że jeśli jej da miotłę, to tylko połamaną w drzazgi. Księżniczka przybrała sarkastyczny ton, zaczęła mówić do grubej kobiety cara, cara i wypominała jej, że opiekowała się nią jak dzieckiem przez czterdzieści pięć lat, przynosiła jej cytryny, kiedy była chora, a teraz ta niewdzięcznica nie chce jej nawet na chwilę pożyczyć miotły. Wtedy stara baba spojrzała w górę na księżniczkę i ścisnęła między dużym i wskazującym palcem prawej ręki tłuste wargi, z których dobyło się najgłośniejsze, jakie kiedykolwiek w życiu słyszałem prrr! Księżniczka powiedziała na to“(12)