„Siedzę w niej i wiem swoje.
Tay Tay przypatrywał się gładkiemu, białemu piaskowi podwórka przesuwając okiem po paśmie drobnych, krągłych kamyczków pod okapem dachu ganku, gdzie woda wypłukała piasek do gruntu.
— Takem sobie myślał, Pluto, że może miałbyś ochotę trochę się dzisiaj przejechać.
— Dokąd
— A zabrać swoim wozem Willa i Rozamundę do Doliny Horse Creek. Dziewczyny na pewno cieszyłyby się jak wszyscy diabli, gdyby mogły machnąć się z tobą tam i z powrotem.
— Kiedy ja muszę już wyjeżdżać, żeby liczyć głosy — bronił się Pluto. — To fakt.
— No, no, przecież sam wiesz, że byłoby ci miło zabrać swoim wozem takie ładne dziewuchy tam i z powrotem. I tak nie będziesz liczył głosów siedząc tu na podwórku.
— Muszę już jechać i liczyć przez cały dzień.
Tay Tay wstał i wszedł do domu, zostawiwszy Pluta i Willa na schodkach. Will skręcił papierosa i poprosił Pluta o ogień. Odgłos kilofa, uderzającego o twardą glinę na dnie wykopu po drugiej stronie domu, wznosił się i opadał w takt pieśni Wuja Feliksa. Pluto chętnie by podszedł do dołu i zajrzał, aby zobaczyć, jak głęboko go wykopano, ale powstanie z miejsca było dla niego zbyt wielkim wysiłkiem. Siedział wsłuchując się w stuk kilofów i usiłował z niego wymiarkować, jak głęboki jest wykop. Zastanowiwszy się chwilę, rad był, że nie poszedł zajrzeć za dom. Właściwie mało go obchodziło, czy dokopali się głęboko, a poza tym zrobiłoby mu się pewnie znacznie goręcej na sam widok Bucka i Shawa, obu Murzynów i Davea pocących się w tej dusznej dziurze.“(10)