„To były momenty, w których się nigdy nie wiedziało, wróci jeszcze czy nie 1 mąż pojechał. Przeżywałam wtedy gehennę. Nic wiedziałam, czy go jeszcze zobaczę.
—Ale wrócił.
MB Wrócił i zrelacjonował mi rozmowę ze Stalinem. Stalin mial taki zwyczaj, że nigdy nie zaczynał od konkretów. Krążył, pytał A co tam u was słychać itp. Łagodnie bardzo. Tak też i zaczął rozmawiać z Berlingiem. aż w końcu uderzył w sedno Zapytał — A co tam z tym oficerem było
Okazuje się, że oni Stalinowi zdążyli powiedzieć, że Berling jest watażką, że już porywa się na żołnierzy radzieckich, na oficerów radzieckich, że panoszy się w Sielcach w nieprawdopodobny sposób, że oni sobie już rady dać z nim nie mogą. To później opowiedział mężowi Żuków. Oto jaką Berlingowi wyrobili o inię!
Mąż odpowiedział Stalinowi — Tak! Podpisałem wyrok śmierci. Berling zaczął mówić bardzo spokojnie, uzasadniać dlaczego tak postąpił. Opowiadał mi później W pewnym momencie zorientowałem się. że krzyczę do Stalina. Mówiłem — Josifie Wissarionowiczu. Przecież jeżeli my będziemy tak kłamać i pozwalać ludziom, którzy idą na śmierć, głodować teraz, tu. przez jednego sukinsyna, to możemy się wypchać z tą całą propagandą i ze wszystkim. Komu to jest potrzebne“(7)